Celebrities

 

TOOSKE RAGAS
Mijn oudste broer Jan-Pieter heeft het syndroom van Down. Hij is een gelukkige, gezonde volwassen man die blij is met zijn bestaan. Jan-Pieter was 2,5 toen mijn broer Jaap geboren werd en 5 toen ik kwam. Ik kan niet vertellen hoe blij ik ben dat hij er is. Dat hij mijn broer is.

Naast het feit dat hij "gewoon" mijn grote broer is van wie ik zielsveel hou heeft zijn aanwezigheid in ons gezin me zulke belangrijke dingen geleerd. Ik heb geleerd geduldig te zijn, ik heb geleerd dat niet bij iedereen alles zomaar snel vanzelf gaat, ik heb geleerd dat er mensen zijn die werkelijk in het "nu" kunnen leven, ik heb geleerd wat eerlijkheid is, wat oprechtheid is, wat echte, onvoorwaardelijke liefde is. Ik heb geleerd dat werkelijk geluk niet in perfectie of voorspelbaarheid zit, maar in alles wat echt is. Ik kan en wil me een leven zonder mijn broer Jan-Pieter niet voorstellen. Ik kan en wil me ook geen wereld voorstellen waarin mooie, volmaakte, kwetsbare mensen met Down niet welkom zouden zijn.

Wat fijn dat jij met je foto's dat volmaakte hebt weten vast te leggen. Zo puur en eerlijk als de reacties van de ouders zijn ook jouw foto's. Voor mensen met "Down-ervaring" een boek vol bevestigende herkenning, voor diegenen zonder een hartverwarmende introductie!


HERMAN FINKERS
Wat een ongelooflijk prachtig boek heb ik mogen ontvangen! Meteen bij het openslaan kreeg ik het gevoel een blik in de hemel geworpen te krijgen. Heb ooit eens gezegd dat deze prachtige variaties op schoonheid die de Schepper heeft bedacht vrij zijn van erfzonde. Deze foto's bewijzen dat weer eens; de kinderen evenaren de engelen op de schilderijen van de oude Vlaamse primitieven. Ook veel bewondering voor de manier waarop de foto's met de vaak zeer rake teksten zijn gecombineerd. Dank dat u dit gedaan hebt!


MARC DIK
De Upside van Down is een prachtig fotoboek. Stoer, lief, ontroerend en grappig te gelijk. Nu snap ik waarom een foto ' de gevoelige plaat' wordt genoemd. Ik heb zelf een broer met Downsyndroom en de verhalen van de trotse ouders en de power van de kinderen zelf, is schitterend vastgelegd en zijn zeer herkenbaar voor mij.



ANGÉLA KRAMERS
Het fotoboek is een sierraad, de uitstraling is hip en van deze tijd. Mochten mensen nog steeds een beeld hebben van zielige kinderen met verkeerde kapsels, dan geeft dit boek een beeld van kinderen die door hun extra chromosoom juist iets extra's hebben. Zij zijn een voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde en eerlijkheid, wat een voorrecht om met hun te zijn, laat staan dat je het geluk hebt dat zo'n kindje bij jou geboren wil worden.

 

WENDY VAN DIJK
"Wat een mooi boek, een boek dat je raakt.
Met prachtige modellen en ontroerende quotes van trotse ouders."


MARGRIET ESHUIJS
De dierbaarste foto's die trouw in een klein boekje in mijn beautycase meereizen zijn foto's waar mijn nichtje Roos op staat. Of alleen geposeerd of als kiekje met mijn andere lieve familie. Het is fascinerend hoe zij steeds iets zegt, iets vertelt in de foto. Zo ook dit prachtige boek van Eva. De kinderen vertellen iets, zeggen iets, zijn zo aanwezig en ze zijn allemaal even mooi. Ze zijn het leven, geportretteerd als mensjes met de vrolijkheid en onschuld op het kindergezicht met daar door heen het aangezicht van een intense wijsheid.

Misschien is mijn verhaal veel te groot aangezet, maar toch ....Kijk goed en je ziet dat Eva dit heeft gezien en liefdevol heeft vastgelegd.


ANNETTE BARLO
Wat een prachtig boek!!! Met zulke mooie foto's. Stuk voor stuk knappe kinderen, zo mooi gefotografeerd dat je zin krijgt om die kinderen lekker te knuffelen! Want dat kunnen ze.... Dat weet ik uit ervaring omdat mijn oudste broer ook het downsyndroom heeft. De verhalen van de ouders die bij de foto's staan emotioneren mij, ook als zus van. Het is goed om te lezen dat men hetzelfde ervaart als ons gezin. Het is een verrijking om een kind in het gezin te hebben met down. Ik ben daardoor opgevoed met het idee dat er meer is in het leven dan alleen maar presteren. Als je maar de dingen doet die je gelukkig maken. Hierbij is het belangrijk om te genieten van het leven en dus ook van de kleine dingen. Zoals Albert-jan vroeger intens kon genieten van een ijsje en nu van zijn biertje. Dat wil ik mijn kinderen ook meegeven.

Zeker in deze tijd, waar alles maar prefect moet zijn. Toen ik zwanger was vroeg men vaak of ik niet bang was om een kindje te krijgen met het downsyndroom. Daar was ik natuurlijk op voorbereid op die vraag, maar toch kon ik daar erg boos om worden. Wat een domme vraag! Ik heb liever dat zo'n kindje bij mij geboren wordt dan bij iemand die van te voren al kan zeggen dat ze het niet wil. Op het moment dat je een kind wil, dan kies je ook voor een kind. Ongeacht wat voor een kind. Het is jouw kind, daar kies je onvoorwaardelijk voor. Als je "gezonde"kind later een ongeluk krijgt en wordt invalide, dan zeg je toch ook niet: zo'n kind wil ik niet?

Ik wil het hebben van een kind met downsyndroom niet verheerlijken, want het is ook reuze zwaar. Dat zie ik aan mijn ouders. Albert-jan is inmiddels 38 jaar en woont niet meer thuis. Hij komt elk weekend bij mijn ouders of bij mij of mijn andere broer of zus. Hij blijft een grote zorg voor mijn ouders. Wat zou er gebeuren als wij er niet meer zijn? Is de vraag. Gelukkig heeft Albert-jan zijn broer en zussen nog!

En gelukkig zijn deze 101 kindjes uit het boek geboren bij hun ouders, waardoor het helemaal goed gaat komen! Mijn complimenten aan iedereen!